4. De zin van zintuigen…

De TheaterkamerBlog over acteren0 Comments

De zin van zintuigen en kan je het acteren nog spannend houden als je een scene zo vaak moet herhalen tijdens de repetities? 

Disclaimer. Ik weet dat deze mails veel te lang zijn, maar ik wil zoveel vertellen over acteren dat het maar niet lukt me in toom te houden. Gelukkig zijn de lessen na 2 of 2,5 uur wel afgelopen…

Tijdens mijn studie in Amerika ging ik met vrienden naar Branson, Missouri.
Een pietluttig klein plaatsje tussen de heuvels aan de meren.
Maar net buiten Branson waren er Boulevards vol met enorme theaters. Sommige als kerken, anderen als paleizen, maar allemaal enorm, roze, gelikt, schreeuwend  en soms met grandeur. Ik denk wel 50 stuks… Totaal onverwacht en totaal out of place en totaal fascinerend!

Hier traden alle (voormalig) grote country sterren op, ieder in zijn of haar eigen theater: Mary Osmond (zus van The Osmond Brothers), Jerry Presley (neef van) en David Cassidy en velen anderen. (haha, namen die jou misschien niets zeggen, maar in mijn tijd….Ongelofelijk.)

Ik houd persoonlijk niet zo van die muziek en van die sterren, maar ging toch mee naar een show. Artiesten en orkest doen die show 7 dagen in de week, drie keer per dag en dat 20 jaar lang. Gemiddeld. Hoe leuk kan dat nog zijn? Dat zal toch een uitgekakt zooitje zijn, met een groot vervelingsgehalte?

Integendeel! Het was overweldigend en een soort van fantastisch…! Nee, die muziek deed me nog niet zoveel, maar de show, de artiesten, de orkestleden… het was levendig, spetterend en alsof ze het voor het eerst een beetje improviserend deden. Allemaal.  Dat ene grapje hadden ze al 1347 keer gedaan, maar het leek spontaan en voor het eerst… Ik gaf me gewonnen…

Het lijkt vaak ozo romantisch: het leven van een acteur… Maar stel je toch eens voor dat je dagelijks met de spelersbus door de files naar Appingedam of Venlo moet rijden om daar voor de 42stekeer de voorstelling te gaan spelen. Het publiek heeft er voor betaald en natuurlijk wil je daar als acteur dan ook weer je beste prestatie laten zien en horen.

Als je eens aan een tekstvoorstelling bij De Theaterkamer hebt meegedaan dan weet je ook dat het herhalen van telkens die ene scene 4 van het 2ebedrijf best taai kan zijn.

En wordt het dan ook beter?
Soms, hangt er helemaal van af hoe je repeteert.

Soms repeteer je een scene waarbij je puur een vaardigheid moet trainen, net als bij sport of een muziekinstrument. Je traint de ‘toonladders’ , of ‘spieren’ van de acteur als het ware. Eigenlijk is louter herhaling na herhaling als inzet voldoende.

Tijdens een andere repetitie wil jij of de regisseur nog iets ‘uitzoeken’. Je bent dan meer als een kunstschilder aan het werk: iets meer kleur hier (emotie) een dikkere lijn daar (bv sneller lopen bij je opkomst) enzovoorts.

Daar zit nog wel variatie in, maar een volgende repetitie, later in het proces, repeteer je 8 keer dezelfde scene en loop je tweede bedrijf nog een en nog een keer door. Kan taai zijn.

Dan komen je zintuigen in de strijd. Eigenlijk kan je het hele idee van herhaling loslaten. Ja, je kent je tekst (jij wel, de anderen zijn daar wat slomer mee, irritant…) je weet wanneer je moet opkomen en op welk woord je naar linksachter loopt enzo.

Op dat niveau kan je inderdaad spreken over saaie herhalingen als je dat keer op keer moet doen, maar op een ander en gedetailleerder niveau is geen moment hetzelfde: je voelt jezelf vandaag veel energieker dan bij de vorige repetitie en je tekst komt er beter uit, je geeft iets meer energie bij het lopen en je tegenspeler is een beetje verkouden en Henk kent zijn nieuwe teksten weer eens niet helemaal goed…

Op detailniveau is het vandaag helemaal anders dan gisteren. De ogen van Lianne staan iets doffer, Erik is juist heel vrolijk, want verliefd, enzovoort. Als acteur moet je daar een gevoeligheid voor ontwikkelen, het opmerken en er op inspelen binnen de scene. Dat houdt het spel levendig en in het ‘hier en nu’.

Daarom krijg je op alle niveaus van de acteerlessen van die zintuigoefeningen aangeboden. ‘Kijk naar de ander’, ‘zie de kleuren, hoor de stem’… ogen dicht: ‘hoeveel stoelen staan er in de ruimte?’, ‘hoeveel witte sokken?’

En als Henk zijn tekst weer eens niet kent en aan het hakkelen is, benader het alsof hij in zijn rol zo onder de indruk van jou is dat hij geen woorden meer heeft, en met stomheid geslagen en speel de scene eens met die energie. Er gaat een wereld open. Echt waar.

Als je zintuigelijk voldoende getraind bent is bij De Theaterkamer is je volgende carrière stap in Branson Missouri. Ik kom zeker kijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *